“Muhakkak ki Allâh (c.c.); adâleti, iyiği akrabaya yardım etmeyi emreder; çirkin işleri, fenâlıkları ve azgınlığı da yasaklar. O düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.” (Nahl s. 90.â.) Adâleti isteyen insanlar olduğu gibi onun gerçekleşmesini engelleyenler de yine insanlardır. Kendisi haksızlığa uğrayıp mağdur edildiğinde adâlet isteyen insan, başkasının mağduriyetine sebep olduğunda amacına ulaşmak için akıl almaz işleri yapabilmekte, adâlete engel olmak için rüşvet, yalancı şâhidlik, tehdit veyâ şantaj gibi her yolu denemekten geri durmamaktadırlar. İşte insanların başvurabileceği adâleti ortadan kaldırmaya yönelik her girişim de Allâh (c.c.) ve O’nun Peygamber (s.a.v.)’i tarafından yasaklanmıştır. Mes‘ud ibn Esved (r.a.) anlatıyor: “Fâtımâ isimli kadın Resûlullâh (s.a.v.)’in evinden kadifeyi çalınca biz bunu büyük bir hâdise olarak değerlendirdik. Kadın Kureyş’ten de tanınmış birisiydi. Lehinde konuşmak üzere Resûlullâh (s.a.v.)’e geldik: “Biz onun cezâsına mukâbil kırk okiyyelik fidye verelim, dedik. Aleyhisselâtü vesselâm: “Cezâsını çekerek temizlenmesi onun için daha hayırlıdır.” buyurdular. Biz Resûlullâh (s.a.v.)’in sözündeki yumuşaklığı görünce Üsâme (r.a.)’e geldik ve: “Git kadın lehine Resûlullâh (s.a.v)’e konuş(da eli kesilmesin)” dedik. Resûlullâh (s.a.v.) bu hâli görünce (sertleşti ve) hutbe îrâd etmek üzere ayağa kalkarak şöyle dedi “Azîz ve Celîl olan Allâh’ın câriyelerinden bir câriyeye terettüp eden Allâh’ın hadlerinden birini (tatbik etmemem için) üzerinde niye bu kadar ısrâr ediyorsunuz? Muhammed (s.a.v.)’in nefsini kudret elinde tutan Zât-ı zü’l-Celâle yemîn olsun ki! Eğer o kadının tenezzül ettiği şeye (hırsızlığa) Muhammed (s.a.v.)’in kızı Fâtımâ tenezzül etseydi, Muhammed (s.a.v.) (hiç çekinmeden) O’nun elini mutlaka keserdi.” (Buhârî, Hudud)
Ey iman edenler, yapmayacaginiz seyi neden söylersiniz? Yapmayacaginiz seyi söylemeniz, Allah Katinda bir gazab (konusu olmasi) bakimindan büyüdü (büyük bir suç teskil etti). (Saff Suresi 2-3)
